Invloed uitslag DNA-onderzoek op dagelijkse leven en kwaliteit van leven

Een uitslag kan veel losmaken. Verdriet, opluchting, boosheid, angst. Soms allemaal tegelijk. Hoe je reageert is persoonlijk en er is geen goede of foute manier. Wat wel vaststaat: je hoeft er niet alleen mee om te gaan. Er is begeleiding beschikbaar, en de meeste mensen vinden na verloop van tijd hun eigen weg.

 

Wat kan een uitslag met je doen?

De gevolgen van de uitslag van het DNA-onderzoek voor het dagelijkse leven en de kwaliteit van leven kunnen per persoon verschillend zijn. Het kan zijn dat je anders naar je leven kijkt en andere prioriteiten gaat stellen. Misschien word je angstig om maagkanker of borstkanker te krijgen. Je kunt teleurgesteld, verdrietig of boos zijn. Daarnaast kan de uitslag mogelijk effect hebben op je werk, studie, relatie met partner, gezin, familie, en kinderwens. Ook kun je je zorgen maken over het afsluiten van een verzekering. Lees meer over verzekeringen.

 

Hoe vinden mensen hun weg?

Effecten van de uitslag kunnen negatief zijn, maar ook positief. Zo kan de uitslag bijvoorbeeld voor duidelijkheid en opluchting zorgen. Uit de praktijk blijkt dat de meeste mensen tijd nodig hebben om de uitslag en de bijbehorende emoties te verwerken. Die tijd kan per persoon sterk verschillen. Daarna vinden de meeste mensen een goede weg om met de gevolgen om te gaan.

 

Je hoeft het niet alleen te doen

Omgaan met de uitslag hoef je niet alleen te doen. Je kunt de klinisch geneticusErfelijkheidsarts of je behandelend arts altijd vragen om begeleiding door een gespecialiseerd maatschappelijk werker of psycholoog.

Contact met lotgenoten kan ook heel steunend zijn. Lees meer over lotgenotencontact.

 

Ervaringen

Ervaringen

Mark (30 jaar, tweeënhalf jaar na de maagverwijdering)
“Je hebt een periode van rouw waar je doorheen moet. Accepteren dat je mutatiedrager bent. En er is sprake van een stuk onzekerheid. Het heeft bij mij een kleine maand geduurd en daarna ging het weer door als normaal, met de maagoperatie als een stip aan de horizon.”

Lisette (33 jaar, drieënhalf jaar na de maagverwijdering)
“Op dat moment dacht ik, oké, ik ben dus drager. Ik had het gevoel dat ongeveer de wereld onder mijn voeten werd weggeslagen. Dat is ook omdat je zo vurig hoopt dat je geen drager bent.”

Ruben (32 jaar, één jaar na de maagverwijdering)
“Ik had niet dat droevige van ‘waarom moet dit mij overkomen’, maar meer en meer voelde ik de energie om het traject zo snel mogelijk aan te gaan. Hoe eerder die maagoperatie kwam, hoe beter. Ik had een tikkende tijdbom in mij en ik hoorde hem tikken.”

Rick (27 jaar, maagverwijdering gepland)
“Het heeft natuurlijk een grote impact op je privé en je sociale contacten. Ik was geshockeerd, maar alle vrienden en familie die met je meeleven ook. Dus het is een periode waarin het bijna over niks anders gaat dan over dat. De hele periode heb ik gewoon gewerkt en geen dingen afgezegd, maar ik merkte wel dat het impact heeft in de zin van dat het energie en aandacht kost. Mijn advies is verder: bekijk alles stap voor stap. En neem de tijd om het met de mensen om je heen te bespreken en het te laten landen.”

Marco (41 jaar, negen maanden na de maagverwijdering)
“Ik denk dat ik het ergste vind dat je het ongewild ook alweer hebt doorgegeven aan je eigen kinderen.”

Karel (83 jaar, heeft jaarlijks een uitgebreid maagonderzoek)
“Je bent genetisch gesproken de oorzaak van een stuk ongeluk van je kinderen en van de dood van een kind. Dat vind ik wel vrij lastig.”